Toen ik dag 5 en 6 geschreven heb, heb ik ook dag 7 geschreven , maar enkel op de computer, niet in mijn dagboekje. Ik zie nu dat het er niet opstaat. De verbinding viel daar wel telkens weg. Ik zal dus trachten nu me te herinneren:
Ben op de camping in Oloron vertrokken om 9h30 en wou via de Puerto de Larrau de grens over. In Aramits (15 km verder) viel mijne frank dat ik mijn drinkbussen vergeten te vullen was. Ik stop aan het eerste huis dat ik zie en vraag die man om water. Ik vraag terloops of hij iets weet over de situatie op de grensovergangen. Voor alle zekerheid belt hij de gendarmerie en ja hoor, zowel Larrau als de Pierre St. Martin zijn dichtgesneeuwd. Enige mogelijkheid is de Col Du Somport. Geen paniek, plan wijzigen, kaart bekijken en op weg voor mijn nieuwe onbekende route. Er zat een mooi colletje in, een echte opwarmer voor morgen. Ik wou zo dicht mogelijk tot bij de voet van de Somport komen om dan 's anderendaags fris aan de beklimming te kunnen beginnen. Het was ook weer aan het regenen en dus wou ik binnen slapen. DE pelgrimroute naar Santiago gaat ook langs daar, dus wel wat mogelijkheden in gites en zo. Uiteindelijk gestopt in Estaut op 11 km van de Somport (na 62,72 km). Een ezelboerderijtje, maar vriendelijke mensen, ik mocht het dochtertje haar labtop gebruiken om mijn verhaal te schrijven, met bovenvermeld resultaat. 3 Engelse wandelaars en ik waren de enige gasten. Naast het kerkje was 1 restaurantje en daar zou ik 's avonds gaan eten. Toen ik er binnenging deed de uitbaatster wat raar, alsof ik ongelegen kwam. Maar ze herpakte zich en ging snel wat klaarmaken. Enkel haar man en dochter, en nog een koppel waren er binnen. Er stond wel een taart en champagne klaar. Snel werd duidelijk dat Josette jarig was en dat gingen ze vieren. Ik had nog wat wijn over en had kaas als dessert besteld. Maar toen de taart werd aangesneden kreeg ik ook een stuk en een glas champagne, en excuses voor het voorgaande, voila...
Ik heb heerlijk geslapen daarna,
Groetjes uit Estaut
Ben op de camping in Oloron vertrokken om 9h30 en wou via de Puerto de Larrau de grens over. In Aramits (15 km verder) viel mijne frank dat ik mijn drinkbussen vergeten te vullen was. Ik stop aan het eerste huis dat ik zie en vraag die man om water. Ik vraag terloops of hij iets weet over de situatie op de grensovergangen. Voor alle zekerheid belt hij de gendarmerie en ja hoor, zowel Larrau als de Pierre St. Martin zijn dichtgesneeuwd. Enige mogelijkheid is de Col Du Somport. Geen paniek, plan wijzigen, kaart bekijken en op weg voor mijn nieuwe onbekende route. Er zat een mooi colletje in, een echte opwarmer voor morgen. Ik wou zo dicht mogelijk tot bij de voet van de Somport komen om dan 's anderendaags fris aan de beklimming te kunnen beginnen. Het was ook weer aan het regenen en dus wou ik binnen slapen. DE pelgrimroute naar Santiago gaat ook langs daar, dus wel wat mogelijkheden in gites en zo. Uiteindelijk gestopt in Estaut op 11 km van de Somport (na 62,72 km). Een ezelboerderijtje, maar vriendelijke mensen, ik mocht het dochtertje haar labtop gebruiken om mijn verhaal te schrijven, met bovenvermeld resultaat. 3 Engelse wandelaars en ik waren de enige gasten. Naast het kerkje was 1 restaurantje en daar zou ik 's avonds gaan eten. Toen ik er binnenging deed de uitbaatster wat raar, alsof ik ongelegen kwam. Maar ze herpakte zich en ging snel wat klaarmaken. Enkel haar man en dochter, en nog een koppel waren er binnen. Er stond wel een taart en champagne klaar. Snel werd duidelijk dat Josette jarig was en dat gingen ze vieren. Ik had nog wat wijn over en had kaas als dessert besteld. Maar toen de taart werd aangesneden kreeg ik ook een stuk en een glas champagne, en excuses voor het voorgaande, voila...
Ik heb heerlijk geslapen daarna,
Groetjes uit Estaut
Geen opmerkingen:
Een reactie posten